Düşünce Haber Medya

Bugün bayram. Takvimler öyle söylüyor. Ekranlar, reklamlar, siyasetçilerin mesajları… Herkes aynı kelimeyi tekrarlıyor: “Bayram.” Birlik, beraberlik, kardeşlik…

Ama gerçek, o süslü kelimelerin arkasında saklanamayacak kadar çıplak.

Dünyanın bir yanında bombalar yağıyor. Bir çocuk, emperyalist çıkarların çatıştığı bir savaşta hayatını kaybediyor. Bir anne, evladının cansız bedenini kucağına alıyor. Başka bir yerde, milyonlarca insan açlıkla sınanıyor; bir lokma ekmek, bir yudum temiz su bile erişilemez hale geliyor. Bu mu bayram?

Kapitalizmin çarkları dönerken, emekçiler bayramı değil, hayatta kalmayı “kutlamak” zorunda bırakılıyor. İşçi, alın terinin karşılığını alamıyor. Kadınlar, sistematik şiddetin hedefi oluyor; her gün bir yenisi eklenen kadın cinayetleri, bu düzenin en karanlık yüzünü açığa çıkarıyor. Çocuklar… Onlar daha oyun oynaması gerekirken istismar ediliyor, sömürülüyor, çalıştırılıyor.
Ve bizden beklenen ne? Sessizce “iyi bayramlar” demek.
Hayır.

Bu bir bayram değil; bu, eşitsizliğin, adaletsizliğin ve sömürünün üzerinin örtülmeye çalışıldığı bir gün. Bu düzen, insanların acılarını bile görünmez kılacak kadar örgütlü. Bayram sofraları kurulurken, o sofraya hiç oturamayan milyonlar var.
Gerçek bayram, halkların eşit ve özgür olduğu gündür. Gerçek bayram, hiçbir çocuğun aç yatmadığı, hiçbir kadının korkuyla yaşamadığı, hiçbir işçinin sömürülmediği gün olacaktır. O gün gelmeden, bu düzenin bayramı bize ait değildir.
Bugün, kutlamaktan çok hatırlama günüdür.

Hatırlamak ve sorgulamak: Neden bu kadar eşitsizlik var? Neden bu kadar acı var? Ve en önemlisi, neden hâlâ bu düzen sürüyor?
Çünkü bu düzen değişmediği sürece, bayramlar sadece birer yanılsama olarak kalacak.

O yüzden bugün bir dilek dilemek gerekiyorsa, bu şudur:
Sömürünün olmadığı, insanın insanı ezmediği bir dünya.
İşte o zaman, gerçekten bayram olacak.