Taylan Özgül yazdı. “Umut Bir Duygu Değil, Bir Karardır”

Bugünün dünyası, insanlığın en eski çelişkilerini en çıplak haliyle yeniden önümüze seriyor. Açlık, savaş, güvensizlik ve yaygın bir umutsuzluk… Ancak tarih bize şunu öğretir: En karanlık anlar, aynı zamanda en büyük dönüşümlerin eşiğidir.
Vladimir Lenin, tam da böylesi dönemlerde, umudun soyut bir duygu değil, örgütlü bir güç olduğunu söyler. Ona göre umut, beklemek değil,harekete geçmektir. Çünkü içinde bulunduğumuz düzen, tesadüfi krizlerin değil, yapısal bir sömürü sisteminin ürünüdür. Açlık varsa, bu kaynak yokluğundan değil, kaynakların adaletsiz paylaşımındandır. Savaşlar varsa, bu insan doğasından değil, emperyalist çıkar çatışmalarındandır.

Bugün yaşanan güvensizlik, bireylerin birbirine yabancılaşmasının doğal sonucu değildir. Bu, insanları yalnızlaştıran, rekabeti kutsayan ve dayanışmayı zayıflatan bir düzenin bilinçli sonucudur. İnsan insana güvenmemeyi öğrenmiştir,çünkü sistem, onu hayatta kalmak için diğerine karşı konumlandırmıştır.

Ancak tam da bu noktada, Komünistlerin savunduğu çizgi, yalnızca bir ideoloji değil,aynı zamanda bir çıkış yoludur. Bu yol, bireyin yalnızlığını değil, toplumun kolektif gücünü esas alır. Güvenin yeniden inşası, ancak ortak mücadeleyle mümkündür. İnsanlar birbirine yeniden güvenmeyi, birlikte üretirken, birlikte direnirken ve birlikte kazanırken öğrenir.

Umut, bugünün gerçekliğini inkâr etmek değildir. Aksine, bu gerçekliği bütün çıplaklığıyla görüp, onun değiştirilebilir olduğunu bilmektir. Tarih boyunca hiçbir sömürü düzeni sonsuza kadar sürmemiştir. Her biri, örgütlü halkların iradesiyle yıkılmıştır.
Bugün bize düşen, umudu bireysel bir teselliye indirgemek değil,onu kolektif bir iradeye dönüştürmektir. Çünkü gerçek güven, bir liderin sözünde değil, örgütlü halkın gücündedir. Gerçek inanç, dogmalarda değil, insanın kendi kaderini değiştirme iradesindedir.
Ve belki de en önemlisi, Umut bir duygu değil, bir karardır.

Bu kararı verenler, tarihin akışını değiştirenlerdir.